To nie jest jedna historia

Jess Thorpe przedstawia genezę wprowadzenia do szkockich więzień post-dramatycznej praktyki teatralnej określanej jako devised theatre (teatr rozszerzony). Termin oznacza kolektywną pracę nad przedstawieniami teatralnymi z zastosowaniem metody improwizacji. Autorka prezentuje poszczególne etapy procesu powstawania spektakli. Przytacza przykłady ćwiczeń, podaje wskazówki i dzieli się doświadczeniami. Zwraca uwagę na demokratyczny wymiar pytań stosowanych jako część metody pracy devised theatre. Autorka tekstu, a równocześnie twórczyni opowiada się za wielością głosów, wersji, narracji. Celem działań teatralnych prowadzonych przez Thorpe z kobietami i mężczyznami przebywającymi w szkockich więzieniach jest postrzeganie sztuki jako wspierającej w „budowaniu własnej tożsamości” osób mieszkających za więziennymi murami oraz kreowanie kolektywności opartych na twórczym dialogu. Korzyści z pracy w więzieniach mogą również czerpać artyści. Jedną z nich jest wzmocnienie wiary w „transformacyjną moc sztuki”.