Zbuntowane oko

Oko fascynuje artystów, pisarzy i filmowców od dawna. Najczęściej jednak i w literaturze, i w kinie pojawia się w szokującym kontekście – jest wyłupiane, oślepiane itp.  Autor zastanawia się nad tym fenomenem, ale skupia się na dwóch filmach, które nie epatują okrucieństwem: Filmie Samuela Becketta i Alana Schneidera z 1965 r. i Klatce Sidneya Petersona z 1947 r. Oba filmy trwają dwadzieścia kilka minut i są nieme, ale łączy je też to, że można je interpretować, jako opowieści o rozdwojeniu jaźni.