Przemiany społeczności lokalnej – postęp czy regres społeczny?

Raczej spokojne życie mieszkańców Machowa, małej tradycyjnej wsi, położonej w powiecie tarnobrzeskim zostało brutalnie przerwane na początku lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia. Na terenie miejscowości odkryto złoża siarkowe. W konsekwencji jej mieszkańcy zostali poddani procesowi przesiedlenia. Mimo iż w początkowej fazie machowiacy sprzeciwiali się tej decyzji, ostatecznie zostali zobowiązani do zmiany miejsca zamieszkania. Narrator, wówczas 14 letni chłopiec, wraz z rodzicami i rodzeństwem osiedlił się w jednej z najbliżej położonych od Machowa miejscowości, by jak twierdził jego ojciec „być jak najbliżej Machowa”. Nowe miejsce nie wzbudziło u Narratora entuzjazmu. Z jego relacji wynika, iż nowym środowisku czuł się obco, jak wspominał „było ono hermetyczne, ludzie jacyś tacy zawistni”. Jako dorosły mężczyzna, po ukończeniu studiów, rozpoczął pracę zawodową w kombinacie siarkowym. Mimo iż w powszechnej opinii kopalnia przekształciła życie wielu mieszkańców okolicznych wiosek, Narrator osobiście nie postrzega tej zmiany w kategoriach postępu społecznego.