„Dokąd idę? Do Słońca”. Mit podróży u Edwarda Stachury

W artykule omówiono mit podróży w twórczości Edwarda Stachury. Bohater przemierza przestrzeń, a zarazem odbywa drogę duchową, gdyż fizyczna wędrówka służy spotkaniu z sacrum, dotknięciu istoty rzeczy. Narrator realizuje więc topos życia – wędrówki dosłownie i w przenośni. Czyni to w myśl hasła „wszystko jest poezja”, a jego losy stają się żywą metaforą, przypowieścią o poszukiwaniu metafizycznego sensu. Prawdziwym celem wędrowca jest nie określone miejsce, ale samo wędrowanie, co wiąże się ze współistnieniem geograficznego konkretu i baśniowej nieokreśloności. Mówiący bowiem nie tyle pragnie dojść do miejsc, które wskazuje, ile podąża do „nigdzie”, baśniowej krainy Słońca, położonej „za wielką wodą”.