Modlitwa i jej rozumienie w życiu studentów

XX i XXI wiek to czas, w którym świat pogrąża się w doktrynach laicyzmu, ateizmu i współczesnych filozofii odrzucających Boga. We współczesnym zagubieniu, jakim jest odchodzenie od wiary, bombardowanie ludzi ciągle zbliżającym się końcem świata, rosnącym okultyzmem, człowiek współczesny, a zwłaszcza młodzież jest coraz bardziej zagubiona. Dlatego zapytałem studentów, czym dla nich jest modlitwa, jak ją definiują, w jaki sposób się modlą, o co się modlą i czy uważają, że ich modlitwy są wysłuchiwane. Studenci wyróżnili kilka typów modlitwy: chwalebną i dziękczynną oraz błagalną i przebłagalną. Modlitwa jest dla nich ważnym wyrazem dojrzałości osobowej oraz duchowej i jest także świadectwem rozumienia swojej egzystencjalnej sytuacji. Dostrzegają, że modlitwa jest rzeczywistością łączącą to co nadprzyrodzone z tym co w człowieku naturalne i ludzkie, jest wyrazem transcendencji osoby ale przede wszystkim także wyrazem i doświadczeniem swojej podmiotowości oraz zależności od Boga. Jest ona także rodzajem ludzkiej decyzji i jest też pewnym osądem nad sobą i światem w kontekście tego jak się ten świat rozumie i jak ujmuje się jego relację do Boga. Modlitwa jako akt religijny łączący człowieka z Bogiem nie może być pomijana w dyskursie pedagogicznym. Ma ona swoje miejsce w pedagogice modlitwy oraz wychowaniu człowieka do modlitwy. Pedagogiczny wymiar modlitwy jest ukazany na gruncie antropologicznym poprzez prezentację relacji jaka jest między człowiekiem a Bogiem (celem i spełnieniem się ludzkiej osoby). Modlitwa jest nie tylko potwierdzeniem otwartości człowieka na Boga (istnieniu człowieka dzięki Bogu, ku Bogu, dla Boga, pragnienie Go i spełnienie się w Bogu) – ale wymaga pracy, formacji człowieka do modlitwy – a to jest zadaniem pedagogiki.