Obliczanie większości głosów wymaganej do podjęcia uchwały rady wierzycieli w postępowaniu upadłościowym. Uwagi na tle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2016 roku, III CZP 3/16

Bezpośrednim impulsem do prowadzonych rozważań jest uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2016 r. (III CZP 3/16), w której przedstawiono odpowiedź na dwa pytania prawne dotyczące niezwykle istotnych dla potrzeb praktyki zagadnień obliczania większości głosów w radzie wierzycieli w postępowaniu upadłościowym. Autor omawia dostrzeżone w judykaturze problemy omawiając wypowiedzi doktryny polskiej, w której spór zarysował się jeszcze w okresie międzywojennym i nie został do czasu podjęcia powyższej uchwały jednoznacznie rozstrzygnięty w poglądach współczesnych przedstawicieli doktryny. Sedno problemu dotyczy zagadnienia czy i jak oblicza się większość głosów, w przypadku absencji części członków rady na posiedzeniu oraz w przypadku lub gdy obecni na posiedzeniu rady wierzycieli członkowie oddają głosy „wstrzymujące się”, czyli nie zajmują jednoznacznego stanowiska czy „za” lub „przeciw” uchwale. W konkluzji autor stwierdza, że uchwały rady wierzycieli zapadają zawsze większością głosów członków wyznaczonego składu rady, przy czym większość tę oblicza się w stosunku do ogółu członków rady (tj. trzech lub pięciu) i przy wymaganej obecności wszystkich powołanych przez sędziego-komisarza członków rady.