Lokaut w systemie ustrojowym Republiki Turcji

Lokaut to powszechny w wielu krajach instrument prowadzenia sporu zbiorowego. Ta zbiorowa akcja pracodawcy posiada w Republice Turcji od blisko 60 lat konstytucyjne umocowanie i jest szczegółowo uregulowana na poziomie ustawowym. Pomimo gwałtownych i głębokich zmian społecznych, demograficznych, ekonomicznych i kulturowych nad Bosforem w tym okresie uprawnienie pracodawców do stosowania retorsji w postaci lokautu nigdy nie zostało zakwestionowane. Celem artykułu jest analiza konstytucyjnych i ustawowych regulacji lokautu w Republice Turcji oraz weryfikacja w jaki sposób wysoki poziom uzwiązkowienia strony pracowniczej oraz mocna pozycja organizacji pracodawców uczyniły z lokautu żywe i popularne narzędzie pozwalające kształtować indywidualne stosunki pracy. Biorąc pod uwagę międzynarodową pozycję Turcji (członek założyciel OECD oraz członek Grupy G20) oraz polską dyskusję nad lokautem, powracającą w ostatnim okresie przy okazji projektów Zbiorowego Kodeksu Pracy w roku 2007 oraz Kodeksu Zbiorowego Prawa Pracy w 2017, doświadczenia tureckie w zakresie lokautu wydają się cennym materiałem porównawczym wzbogacającym refleksję nad kształtem sporów zbiorowych w Polsce.