Doświadczenia językowe osób słyszących mających G/głuchych rodziców: polski język migowy jako język ich dziedzictwa

Osoby słyszące mające G/głuchych rodziców (CODA, ang. child of deaf adult) nabywająrównolegle dwa języki: język migowy – dzięki swoim G/głuchym rodzicom oraz językfoniczny (mówiony) – poprzez kontakt z osobami słyszącymi. Istotny dla dwujęzycznościCODA jest fakt, że obejmuje ona języki o innym statusie: język dziedzictwa, czyli językmigowy, który jest używany przez społeczność osób G/głuchych oraz język foniczny, czylioficjalny język kraju wykorzystywany przez większość społeczeństwa. Celem przeprowadzonychanaliz było opisanie specyfiki doświadczeń językowych dorosłych CODAw trzech obszarach: przyswajania języków, kompetencji językowych oraz pośredniczeniajęzykowego. Zebrano dane dotyczące dwóch języków: polskiego języka migowego (PJM)oraz języka polskiego (fonicznego), wykorzystując do tego Kwestionariusz językowy dlasłyszącego dziecka G/głuchych rodziców. Otrzymane wyniki wskazują, że PJM nie zostałzdominowany przez język polski; wprost przeciwnie, PJM jest istotny w komunikacji dorosłychCODA. Znaczenie PJM-u wyraża się poprzez takie wskaźniki jak: wczesne nabycietego języka, wysoka kompetencja, codzienne używanie oraz długotrwałe pośredniczeniejęzykowe. Zaprezentowane wyniki dotyczą specyficznie rekrutowanej grupy osób, przezco uogólnienia na całą populację CODA nie są w pełni możliwe bez dalszych badań.