Językowo-kulturowy obraz części ciała ludzkiego (głowa i jej elementy) utrwalony w nazwiskach niemieckich i polskich

Przedmiotem artykułu jest konceptualizacja somatyzmów odnoszących się do ludzkiejgłowy, które odzwierciedlone zostały w polskich i niemieckich nazwiskach wyekscerpowanychz istniejących leksykonów antroponimicznych. Omawiane antroponimy reprezentujątyp nazwisk odapelatywnych równych motywującym je podstawom lub derywowanych odnich. W analizie wzięto pod uwagę wyrazy określające głowę i następujące jej części: oczy,nos, uszy, szczękę, wargi, usta, zęby, włosy. Jak wykazała analiza, sposób opisywaniaspetryfikowanych form wskazuje na modelowy wzorzec nominacji człowieka na podstawiejego charakterystycznych cech wyglądu, zarówno w języku polskim jak i niemieckim.Wartość ekspresywna tego typu nazwisk zależna jest od konotacji, jakie wywołują ichapelatywne znaczenia w świadomości odbiorcy.