Polskie kino kerygmatyczne? Próba zdefiniowania gatunku filmowego

Autor artykułu zestawia cztery współczesne polskie filmy – Chemia (2015), reż. Bartosz Prokopowicz; Król życia (2015), reż. Jerzy Zieliński; Miłość (2012), reż. Sławomir Fabicki; Żyć, nie umierać (2015), reż. Maciej Migas – i podejmuje próbę określenia ich cech wspólnych. Wspólnym mianownikiem okazuje się obecność w nich elementów kerygmatu apostolskiego, choć produkcje te dalekie są od tradycyjnie rozumianego kina religijnego. Odnosząc się do zagadnienia konwencji, autor zatrzymuje się nad pytaniem o zakres gatunkowy kina kerygmatycznego, a także ukazuje istniejące we współczesnym kinie polskim tendencje do budowania przekazów o silnym potencjale religijnym, nawet jeśli kategoria chrześcijańska nie jest w nich eksplikowana w sposób bezpośredni i oczywisty.