Życie w czasach prekariatu. Filmowe interpretacje bezrobocia wśród młodego pokolenia

Celem artykułu jest analiza sposobów filmowej interpretacji bezrobocia wśród młodego pokolenia dokonana przez polskich filmowców. Autora szczególnie interesuje okres po 2000 roku i te filmy, których twórcy skoncentrowali się na uwikłaniu młodego pokolenia w prekaryjność, między innymi: Krugerandy (1999), reż. Wojciech Nowak; Portret podwójny (2001), reż. Mariusz Front; Doskonałe popołudnie (2005), reż. Przemysław Wojcieszek; Aleja gówniarzy (2007), reż. Piotr Szczepański; Ki (2011), reż. Leszek Dawid. Sprawdza on, jakimi narracjami na temat sytuacji na rynku pracy posługiwali się autorzy omawianych filmów – czy byli zgodni co do źródeł złej sytuacji młodego pokolenia, w jakich praktykach upatrywali szans na wyjście z niekorzystnej sytuacji i czy w ogóle oceniali rynek pracy w sposób krytyczny. Analizom towarzyszą rozważania Guya Standinga, autora terminu „prekariat”. Autor prezentowanego tekstu bada następującą kwestię: czy ta kategoria, która nie pojawiała się w dyskursie medialnym w momencie powstawania wskazanych utworów, pomaga w opisywaniu sytuacji socjalnej ich bohaterów.