„Kłopotliwe” ciała w filmach Harmony’ego Korine’a. Skrawki i Julien Donkey-Boy wobec przedstawień ułomności fizycznej w kinie amerykańskim

Artykuł jest próbą analizy dwóch filmów autorstwa Harmony’ego Korine’a, zatytułowanych Skrawki (Gummo, 1997) oraz Julien Donkey-Boy (1999), w kontekście historii prezentowania ułomności fizycznej w kinematografii Stanów Zjednoczonych. Autora szczególnie interesuje omówiona przez Rhondę S. Black i Michaela T. Hayesa poetyka „dyskursu litości”, podejścia dominującego we współczesnym amerykańskim kinie traktującym o somatycznych upośledzeniach czy cielesnej odmienności, a także awangardowe proweniencje analizowanych dzieł Korine’a. Przedmiotem badania stają się treściowe i formalne rozwiązania, za pomocą których reżyser polemizuje z poetyką przedstawiania ciała „wadliwego” oferowaną przez skonwencjonalizowane przekazy hollywoodzkie, poprawnym politycznie stereotypem „superkaleki” (supercrip) oraz dążeniami kina głównego nurtu do symbolicznego „oswojenia” zjawiska ciała „kłopotliwego” – naruszającego zarówno społeczną harmonię, jak i amerykański kult młodości, zdrowia i piękna.