Starost i starenje u zrcalu duhovnosti

U radu je prikazana duhovnost kao područje koje sve više zauzima prostor u radu sa starijim osobama kako u zdravstvenoj tako i socijalnoj skrbi. U teorijama starenja rijetko se spominje duhovno i duhovnost. U teoriji psihosocijalnog razvoja duhovnost se može prepoznati u devetoj fazi, odnosno fazi gerotranscendencije. Prihvaćanje vlastite nemoći ili ovisnosti može biti izvor rasta, odnosno prilika za razvijanje duhovnih kvaliteta (strpljenja, zahvalnosti, užitka u malim stvarima, zadovoljstva što postojim i živim), ali se također pruža nova prilika revrednovanja cjelokupnog života kroz davanje novog smisla svemu proživljenom. Prema razvojnoj teoriji pozitivnog starenja, osobe koje stare postupno se primiču meta-perspektivi, odnosno iz osjetne, opipljive, vidljive i materijalne vizije života i svijeta idu prema kozmičko-transcendentnoj viziji. Ukazano je na potrebu edukacije profesionalaca koji rade sa starijim osobama o važnosti prepoznavanja duhovnih potreba.