Pogoda ducha w pismach św. Urszuli Ledóchowskiej

Artykuł przedstawia zagadnienie pogody ducha jako radości paschalnej w pismach św. Urszuli Ledóchowskiej. Założycielka Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, której duchowość cechuje się realizmem, ukazuje przede wszystkim rzeczywisty fundament postawy pogody ducha i jej najgłębsze źródła. W ujęciu matki Ledóchowskiej pogoda ducha jest dojrzałą syntezą radości i cierpienia, jest doświadczeniem mocy Boga działającej w słabości człowieka; stanowi dar, który wymaga od osoby zarówno wyrzeczenia, jak i świadomej współpracy z Bogiem; nie można pojąć pogody ducha bez tajemnicy krzyża Chrystusowego. Święta Urszula akcentuje ascetyczny i apostolski charakter pogody ducha. Artykuł uzasadnia – wbrew temu, co już próbowano pokazać (jakoby pogoda ducha prowadziła do wątpliwej teologicznie „duchowości optymizmu”) – że pogoda ducha wiąże się z duchowością nadziei teologalnej.