O ścieżce równowagi między techniką i humanistyką w rozwoju inżyniera

Praca zawiera refleksje autora o własnym rozwoju jako człowieka nauki i techniki. Doświadczenia młodości wskazują, że taki rozwój jest najbardziej korzystny, gdy poprzedzony jest dojrzałym wykształceniem ogólnym w szkole średniej i gdy – podczas studiów technicznych – poparty jest pogłębianiem różnych idei humanizmu. Taka opinia jest wysoce właściwa, ponieważ współczesny inżynier w swojej zawodowej praktyce musi odpowiadać nie tylko na pytanie „Jak”, ale też – coraz częściej – na pytanie „Dlaczego”. To ostatnie jest mocno powiązane z aktualnym problemem zrównoważonego rozwoju świata, który obejmuje różne aspekty filozofii, etyki, estetyki, ekologii, środowiska, dziedzictwa, ekonomii, społeczeństwa i relacji międzyludzkich w sensie – krajobrazu kulturowego.