Idea zrównoważonego transportu a kształt polityki transportowej w polskich miastach

Przedmiotem artykułu jest analiza teoretycznej i praktycznej polityki transportowej trzech polskich miast (Krakowa, Poznania i Wrocławia). Autor stwierdza, że zawartość strategii transportowych jest zbieżna z postulatami koncepcji zrównoważonego transportu w miastach. W dalszej części tekstu przytacza jednak wyniki badań, które pokazują, że dotychczasowa działalność samorządów nie przyczyniła się do zmniejszenia udziału komunikacji indywidualnej w ogólnej liczbie miejskich podróży. Na końcu autor wskazuje potencjalne przyczyny takiego stanu rzeczy, zauważając, że mogą one zależeć zarówno od charakteru inwestycji (niezgodny z założeniami strategii), uwarunkowań kulturowych, liberalnej polityki przestrzennej, regulacji prawnych, jak i od niedostatecznej ilości środków finansowych.