„Teatr będzie na świecie źródłem nauki dla wszystkich” (Natjaśastra) – o edukacyjnych aspektach indyjskiego tańca klasycznego

Artykuł stanowi refleksję na temat edukacyjnych walorów klasycznego tańca indyjskiego. Indyjski taniec klasyczny łączy dwa aspekty: taniec abstrakcyjny (sanskr. nritta) i taniec przedstawiający (sanskr. nritja). Szczególnie ta druga postać tańca – w której tancerz lub tan- cerka, za pomocą ruchów ciała, skodyfikowanego języka gestów oraz mimiki twarzy, prze- kazuje treści i opowiada historie – stanowić może nośnik treści edukacyjnych. Przyjmując za punkt wyjścia role, jakie przedstawieniu teatralnemu wyznacza najstarszy zachowany indyjski traktat o teatrze, Natjaśastra, artykuł przedstawia, jak edukacyjna rola tradycji ta- neczno-teatralnych realizowana jest współcześnie. Główny przedmiot analizy stanowi jeden z najbardziej znanych stylów indyjskiego tańca klasycznego – bharatanatjam.