Problemy rozwoju morskiej energetyki wiatrowej na południowym Bałtyku

Zgodnie z założeniami przyjętymi przez Unię Europejską, średni udział energii odnawialnejw zużyciu energii finalnej brutto w 2020 roku w krajach członkowskich powinien wynieść 20%. Szacuje się,że około 60–70% tej wielkości stanowić będzie energia uzyskiwana z wiatru. Zalicza się do niej także energiępochodzącą z morskich instalacji wiatrowych, których liczba – ze względu na mniejsze ograniczenia lokalizacyjne,znacznie lepsze warunki aerodynamiczne (wietrzność), korzystne warunki prawno-finansowe orazmożliwość zastosowania większych i bardziej wydajnych urządzeń – już od dekady dynamicznie wzrasta.W związku z tym podjęto rozważania na temat możliwości rozwoju morskiej energetyki wiatrowej (MEW)na południowym Bałtyku na tle rozwiązań europejskich, ze szczególnym uwzględnieniem doświadczeń polskich.Przeprowadzono analizę potencjalnych możliwości lokalizacji i funkcjonowania morskich farm wiatrowychoraz morskich linii energetycznych w obecnym i prognozowanym stanie prawnym. Ze względu na specyfikęstruktury przestrzenno-organizacyjnej MEW dużo miejsca poświęcono na analizę międzynarodowychuwarunkowań funkcjonowania morskiej energetyki wiatrowej w Europie, w tym także na południowymBałtyku. Dotychczasowe ustalenia badawcze świadczą o tym, że perspektywy rozwojowe tego typu energetykisą silnie determinowane nie tylko przez czynniki ekonomiczne, ale również polityczne na poziomiekrajowym i międzynarodowym.