Preferencje podatkowe dla innowacyjnych przedsiębiorstw

Polska w rankingach innowacyjności wypada słabo. Na unijnej tablicy innowacyjności z 2013 roku znalazła się grupie państw o najgorszych wynikach i została sklasyfikowana na 24 miejscu wśród 27 państw. Zanotowała tym samym spadek o jedno miejsce w stosunku do poprzedniego roku. Słabość polskiego systemu innowacji wynika głównie z niezadowalającego zaangażowania w działalność innowacyjną firm, zwłaszcza sektora małych i średnich przedsiębiorstw (MSP). Niepokojącym zjawiskiem jest niski udział wydatków prywatnych w całkowitych nakładach przeznaczonych na prace badawczo-rozwojowe (B+R) oraz brak istotnych zmian w wielkości tego wskaźnika na przestrzeni ostatnich lat. Wskaźnik łącznych nakładów publicznych i prywatnych na B+R w relacji do PKB wyniósł w Polsce w 2011 r. ok. 0,77%, co stanowiło zaledwie 1/3 średniej unijnej. Preferencje podatkowe zostały określone przede wszystkim w ustawie z 29 lipca 2005 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz.U. z 2005 r. nr 179, poz. 1484.) i jej późniejszych nowelizacjach. Należą do nich m.in.: odliczenie wydatków na zakup nowych technologii w postaci praw niematerialnych i prawnych, uzyskanie przez przedsiębiorstwo statusu centrum badawczo-rozwojowego oraz kredyt technologiczny. Celem artykułu jest ocena skuteczności istniejących preferencji podatkowych w zachęcaniu przedsiębiorstw do ponoszenia wydatków na działalność innowacyjną oraz przedstawienie zmian proponowanych przez Ministerstwo Gospodarki w tym zakresie.