Wstępna ocena zmienności i stabilności plonowania mieszańców kukurydzy

Duża liczba mieszańców kukurydzy wymaga poznania ich interakcji ze środowiskiem jeszcze przed rejestracją. Celem pracy było poznanie zmienności oraz stabilności plonowania nowych, eksperymentalnych mieszańców kukurydzy na podstawie doświadczeń przeprowadzonych w kilku miejscowościach. Materiał badawczy stanowiło 25 mieszańców kukurydzy, w tym 22 mieszańce eksperymentalne i trzy odmiany wzorcowe – MAS 15P, Ricardinio, Lindsey. Mieszańce wysiano w pięciu miejscowościach w Polsce w układzie losowanych bloków na poletkach o powierzchni 15 m2. Do oceny zmienności i stabilności plonu ziarna badanych mieszańców wykorzystano wielowymiarową metodę analizy wariancji oraz metody jednowymiarowe: wariancję stabilności Shukli, współczynnik regresji (bi) i odchylenie od prostej regresji (S2di) według Eberharta i Russella oraz dwie metody nieparametryczne: metodę Kanga i zmodyfikowaną metodę rang grup jednorodnych i współczynnika zmienności (RD+V). Na podstawie wartości efektów głównych oraz odpowiadających im wartości poziomów istotności wskazano wysoko plonujące i stabilne mieszańce, które nie wykazywały istotnej interakcji z warunkami w poszczególnych miejscowościach. Zastosowane mierniki parametryczne pozwoliły na ocenę stabilności typu biologicznego i nadają się do oceny mieszańców, które będą uprawiane w gorszych warunkach. Mieszańcami pozytywnie reagującymi na poprawę warunków agronomicznych, czyli mieszańcami intensywnymi były SMH 1856-1304, SMH 1854-1302, KBK 13194, KBK 13196. Najwyższą rolniczą stabilnością plonowania charakteryzowały się mieszańce SMH 1856-1304 i SMH 1866-1314, które uzyskały wysokie plony w większości miejscowości.