Wpływ gęstości łanu na dynamikę przyrostu biomasy pszenicy jarej i chwastów

Celem badań było porównanie dynamiki przyrostu biomasy części nadziemnych pszenicy jarej oraz towarzyszących jej chwastów, w zależności od ilości wysiewu. Czynnikami badawczymi były trzy odmiany pszenicy jarej: Nawra, Zadra i Korynta i dwie normy wysiewu, tj. 500 i 800 ziaren m-2. W trakcie wegetacji pszenicy, w czterech fazach rozwojowych: w fazie 3–4 liści (BBCH – 13–14), krzewienia (BBCH – 21–22), strzelania w źdźbło (BBCH – 30–31), kłoszenia (BBCH – 49–51) ścinano z powierzchni 1 m2 nadziemne części zboża i chwastów i oznaczano powietrznie suchą masę. Następnie obliczono bezwzględną szybkość przyrostu biomasy pszenicy i chwastów. Badania wykazały, iż zwiększenie ilości wysiewu pszenicy jarej z 500 do 800 ziaren m-2 wpłynęło na wzrost produktywności badanych odmian w każdej fazie rozwojowej. W pierwszych dwóch latach badań największą produktywnością cechowała się odmiana Korynta, a w 2008 r. jej miejsce zajęła odmiana Nawra. W trzyleciu badań Koryntę można uznać za odmianę o największej konkurencyjności wobec chwastów.