Ինքնության դիսկուրսի հեռանկարները(մեթոդաբանական դիտարկումներ)

Ինքնության խնդիրը դառնում է ամենակարևոր հարցը, երբ ստիպված ենք լինում քաղաքական կամ մշակութային ընտրություն կատարել: Վիճակն ավելի է բարդանում, երբ ի հայտ են գալիս քաղաքակրթական մարտահրավերներ, որոնց ազդեցության ներքո մարդկային գործունեությունը դառնում է պլյուրալիստական, այսինքն՝ ձեռք է բերում տարբեր ուղղություններ: Այս առումով ինքնությունն այն իդեալական հենքն է, որը գտնելուց հետո մարդու գործունեության հետ կապված բոլոր հարցերը, ըստ էության, լուծվում են կամ գոնե ստանում են լուծման բանալիները: Ընդ որում` ինքնության յուրահատկություններից մեկն այն է, որ մտածվում է ոչ թե հենց ինքը, այլ իր բացակայությունը: Այսինքն, ինքնության մասին խոսակցությունները սովորաբար սկսվում են դրա ճգնաժամի մասին խոսակցություններից: Ընդ որում` հարկ է նկատել, որ հայ իրականության մեջ հաճախ ինքնության հարցը դիտարկվել է մի դիտանկյունից, այն է՝ որ ազգային ինքնությունը լոկ պարգև է: Թեև շատ ավելի կարևոր է այն գիտակցել իբրև առաջադրանք: Եվ միայն այդ ըմբռնումն է, որ հնարավորություն կտա առաջ շարժվել: