The idea of sustainable development in the Świdnik planning documents in context of the city natural system shaping principles

Współczesne tendencje kształtowania i rozwoju systemów przyrodniczych miast w myśl zrównoważonego rozwoju związane są ze wskazaniem obszarów pełniących funkcje środowiskotwórcze, zachowaniem łączności między nimi, a następnie powiązaniem ich z regionalnymi, a w dalszej kolejności krajowymi systemami struktur ekologicznych. Tylko takie zabiegi pozwolą na zachowanie stabilności struktur ekologicznych oraz ich zdolności do samoregulacji – co jest bardzo istotne dla zazwyczaj dynamicznie zmieniających się warunków w miastach. Artykuł porusza ważny temat zrównoważonego rozwoju systemu przyrodniczego miasta na przykładzie miasta Świdnik, południowo-wschodnia Polska. W kompleksach użytkowania przestrzeni, wykorzystując metodę Braun-Blanqueta z 1964 roku, wykonano 248 spisów florystycznych. Badania wykazały, że największą powierzchnię terenu zajmują zbiorowiska siedlisk synantropijnych (ruderalnych i segetalnych). Największe zróżnicowanie florystyczne i fitosocjologiczne odnotowano w kompleksie przemysłowo-transportowym. Najmniej gatunków pojawia się zaś w kompleksie wielorodzinnym z wielkiej płyty, który stanowi swoistą strefę ubóstwa gatunkowego. Badania wykazały, że obszar Świdnika jest ubogi w cen-ne i rzadkie gatunki roślin, na co istotny wpływ ma przekształcenie środowiska przyrodniczego na korzyść elementów technicznych. Za najcenniejsze uznano płaty fitocenoz z klasy Molinio-Arrhenatheretea i Artemisietea vulgaris, które tworzą barwne kobierce atrakcyjne wizualnie, ale również przyrodniczo – stanowią bazę pożytkową dla zapylaczy. W dalszej kolejności wyniki badań porównano z aktualnie obowiązującymi dokumentami prawa (lokalnego, wojewódzkiego, krajowego). Dyskusja pozwoliła na wskazanie konfliktów w kształtowaniu krajobrazu kulturowego oraz kilku sugestii dotyczących przyszłej strategii wspierania istniejącego heterogeniczne-go systemu ekologicznego miasto.