MIŁOŚĆ – ISTOTĄ POSŁUGI PASTERSKIEJ KAPELANA SZPITALNEGO

Duch służby i służba miłości, to dwie współrzędne postawy, które wzajemnie się przenikają i wyrażają styl kapłańskiego życia. Bez miłości bliźniego nie może być autentycznej miłości Boga, a tym samym gorliwości apostolskiej w posłudze chorym. Otrzymana konsekracja zobowiązuje kapłana do naśladowania swojego Mistrza, wyrażającej się w służbie człowiekowi, w całkowitym darze z siebie, w poświęceniu aż do ofiary krzyżowej. Podstawą miłości pasterskiej kapelana szpitalnego jest stała łączność z Bogiem. Kapelan szpitalny, aby realizować cel miłości pasterskiej, którym jest uobecnianie miłości Boga, powinien żyć w bliskiej zażyłości z Chrystusem. Miłość pasterska kapelana szpitalnego powinna realizować pewne konkretne zadania. Są nimi: pomoc w jednoczeniu się człowieka chorego z Bogiem, niesienie pomocy, usuwanie przyczyn i skutków zła, a także niesienie pomocy duchowej ludziom chorym. Do tych zadań kapelan szpitalny winien odbyć odpowiednią formację i dojrzewać przez całe życie.