“Čovjek je ujedno i ono što može biti”

U radu se analizira pojam otuđenja, odnosno alijenacije u dvostrukom smislu: s jedne strane kao značajna artikulacija filozofskih i socioloških problema u jugoslavenskoj socijalističkoj misli i šire, ali i istovremeno kao vrlo prisutna akcentuacija detektiranih stanja u industrijskim postrojenjima. Na toj dvostrukoj poziciji grade se djelomična analiza i usporedba s kontekstom današnjih uvjeta rada u sektoru koji Franco “Bifo” Berardi naziva “kognitarijatom”, ali iz kojega su detekcija i konstatacija otuđenja gotovo u potpunosti odstranjene i zamijenjene nizom supstituta poput “beznađa”, “ravnodušnosti”, “besperspektivnosti”, “samoizrabljivanja” ili pak “sagorijevanja na poslu”. U radu se interpretira nedostatnost takve zamjene, jer je otuđenje, unatoč konstantno naglašavanoj apstraktnosti njegova značenja, konotiralo kritiku, promjenu i nadilaženje trenutnog stanja, odnosno napor ka razotuđenju, što nije slučaj s nizom spomenutih termina. Iz tog je razloga rad prožet jezičnom analizom te pokušava odgovoriti na pitanje o mogućnosti govora i analize dijela današnjih, poglavito radnih, uvjeta i stanja u terminima otuđenja.