HAZARSKI R(J)EČNIK

U radu koji slijedi istražuje se problem prevođenja sekundarnih jezičkih varijeteta u književnim djelima. Istraživanje se fokusira na prisustvo ijekavice i ikavice u romanu Hazarski rečnik Milorada Pavića, u kojem dva navedena narječja predstavljaju sekundarne jezičke kodove, s obzirom na to da je ekavica primarno narječje kojim je pisan roman. Milorad Pavić upotrebljava ijekavicu i ikavicu kao sekundarna narječja u romanu sa ciljem karakterizacije dva književna lika, čija je upotreba jezika pomjerena i drugačija od standarda. Rad ispituje navedenu prevodilačku problematiku analizom dva različita prevoda Hazarskog rečnika na italijanski jezik, uz poređenje izbora engleske prevoditeljke Pavićevog romana. U radu se analiziraju izbori prevoditeljki da pomenute jezičke elemente originalnog romana u prevodu na dolazni jezik neutralizuju te da ih prenesu na savremeni italijanski jezik bez pomenutih karakteristika. U radu se nude alternativna prevodilačka rješenja kojima bi se jezički diverzitet prototeksta zadržao i u metatekstu, a čime bi se i u dolaznom jeziku ostvarila piščeva namjera karakterizacije književnih likova njihovom pomjerenom upotrebom jezika.