METAFORE O SMRTI I UMIRANJU U ŠPANSKOM I SRPSKOM JEZIKU

Cilj rada je da osvetli fenomen smrti u španskoj i srpskoj tradiciji i kulturi poređenjem metafora o smrti i umiranju. Rad se oslanja na postulate kognitivne lingvistike i teorije konceptualne metafore. Analiza metafora o smrti i umiranju upućuje na to da su navedena metaforička mapiranja za smrt istovremeno i mapiranja utemeljena na hrišćanskom religioznom sistemu verovanja (verovanja o besmrtnosti tj. večnom životu, postojanju raja i pakla, Sudnjem danu, Bogu kao Stvaraocu koji je na nebu...). Upravo ova verovanja pružaju osnovu za niz metaforičkih izraza koji su zajednički za oba jezika odnosno naroda, i nalaze se u osnovi metafora: ’SMRT JE VEČNI ŽIVOT’, ’SMRT JE UNIJA / SJEDINJAVANJE SA BOGOM’, ’SMRT JE SAN / ODMOR’, ’SMRT JE PUTOVANJE / ODLAZAK’ i ’SMRT JE KRAJ’. Imajući u vidu da oba naroda pripadaju evropskom kontekstu i hrišćanskoj tradiciji i kulturi, ostaje pitanje o  postojanju univerzalnog karaktera metaforičkih mapiranja koja smo pronašli u oba jezika. Smernice za buduća istraživanja na ovu temu predstavljaju kontrastivne studije koje bi ove jezike poredile sa jezicima koji ne pripadaju judeo-hrišćanskoj tradiciji.