Z problematyki nauczania ukraińskiego języka prawa w środowisku polskojęzycznym: synonimia i ekwiwalencja międzyjęzykowa

Ważnym elementem specjalistycznego kształcenia językowego jest osiągnięcie kompetencji w zakresie rozumienia i sprawnego posługiwania się terminologią w języku rodzimym i obcym, wspartej podstawową znajomością danej dziedziny. Celem proponowanego artykułu jest przedstawienie cech ukraińskiego i polskiego języka prawa, istotnych w nauczaniu i uczeniu się języka fachowego. Zwrócono w nim uwagę na synonimię w ukraińskiej i polskiej terminologii prawnej i prawniczej oraz ekwiwalencję międzyjęzykową, zjawiska ważne z punktu widzenia nabywanych w trakcie kursu kompetencji translatorskich, a także na rolę kontekstu tekstowego i wiedzy specjalistycznej w przyswajaniu terminologii. Są to obszary kształcenia sprawiające uczącym się szczególną trudność. Omówiono gramatyczno-tłumaczeniowe i komunikacyjne aspekty nauczania zilustrowane w ćwiczeniach przykładowych, uwzględniające podobieństwa i różnice między obydwoma systemami terminologicznymi, oraz wskazano ich przyczyny. Badanie przeprowadzono w oparciu o ukraińskie i polskie teksty prawa (Kodeks cywilny, Kodeks rodzinny i opiekuńczy, ustawa o ochronie danych osobowych), z zastosowaniem metody opisowo-analitycznej i porównawczej.