Diagnoza interpretatywna jako „nowy” sposób diagnozowania problemów w pracy socjalnej/społecznej

W niniejszym artykule przybliżono założenia teoretyczno-metodologiczne diagnostyki interpretatywnej wraz z praktycznymi implikacjami jej zastosowania. Prezentację „nowego” sposobu diagnozowania w pracy socjalnej przedstawiono w odniesieniu do powszechnie stosowanej w instytucjach związanych z pracą socjalną/społeczną diagnozy normatywnej. Analiza obu sposobów rozpoznawania problemów w pracy socjalnej została skierowana na ukazanie odmienności tych podejść w ich wymiarze teoretycznym, metodologicznym i praktycznym. W celu uzupełnienia wywodu wykorzystano przykład empiryczny – diagnozę jednego przypadku, ale dokonaną w dwóch ujęciach. Diagnozy normatywna i interpretatywna pochodzą z dwóch zajęć przeprowadzonych w ramach kształcenia dla studentów pedagogiki społecznej na poziomie licencjackim. W trakcie studiów studenci mają obowiązek przeprowadzić diagnozę przypadku w ujęciu normatywnym w ramach przedmiotu kształcenie umiejętności diagnostycznych, natomiast w ramach zajęć elementy diagnostyki interpreatywnej analizują ten sam przypadek, bazując na odmiennych od normatywnych założeniach teoretyczno-metodologicznych.