Vasilij V. Rozanov kao preteča avangarde

Rozanovljeve dinamične forme koje se opiru racionalizmu usustavljenog mišljenja karakterizira neraskidiva vezanost privatnog/intimnog i javnog. Težeći fiksirati najsitnije i najraspršenije kretnje spoznaje ("rukopisnost" duše), u njegovim usputnim lapidarnim zapisima na najraznovrsnije i dotad neuobičajene teme dokumentarni, zbiljski, autentični životni materijal pretvara se u literarnu fikciju - (auto)biografski fakti uzdignuti su na stupanj stilističke činjenice. Upravo su stalna pretapanja estetskog i izvanestetskog materijala - uz neprestana demonstrativna mijenjanja ideoloških pozicija - odredila čitavo stvaralaštvo ovog kontroverznog pisca, a sustavnu misao kojega je, bez nasilja nad njom, gotovo nemoguće sustavno izložiti. Temeljne su Rozanovljeve knjige ("Osamljene stvari" - Uedinennoe, 1912., "Otpalo lišće" - Opavšie list'ja, I.-II., 1913.-1915. i "Apokalipsa našega vremena" - Apokalipsis našego vremeni, 1918.) najavile egzistencijalizam, a istovremeno označile i otkriće novog književnog žanra i nove metode filozofiranja i novog lica autora.