Jezik/govor — jezični znak (za striktno lingvistički pristup problemu jezičnog znaka)

Nakon kratkog prikaza najpoznatijih teorija jezičnog znaka (de Saussure, Hjelmslev, Ullmann, Martinet) autor daje prikaz dosad manje poznate teorije znaka prema psihosistematici francuskog lingviste Gustavea Guillaumea i njegovih učenika Roch Valina i Gérard Moigneta. Ta se teorija razlikuje od ostalih po tome što đihotomiju signifié-signifiant integrira u dihotomiju langue-discours i daje novu formulu jezičnog znaka: signifié + signe = signifiant, s time što kod svakog od tih elemenata razlikuje virtualno stanje u jeziku i efektivno stanje u govoru. Signe i signifiant se materijalno ne razlikuju. Jedan signifiant može biti sastavljen od više signe koji se pojavljuju u komplementarnoj distribuciji (Čovjek-ljudi). Da bi se mogao upotrijebiti u govoru, jezični znak prethodno mora izgraditi u jeziku svoju semantičku materiju i gramatički oblik. U tom smislu on, barem u i.-e. jezicima, mora pripadati nekoj od vrsta riječi. Signifiant se tako poistovjećuje s onim što se naziva riječ. Jedno od osnovnih opredjeljenja ove teorije jest da se isključivo koncentrira na odnos signifié-signifiant na psihičkom planu i istražuje mentalne mehanizme izgradnje jezičnog znaka u sistemu. Pritom dakako apstrahira odnos sipni/ié i našeg iskustva, znanja odnosno materijalne stvarnosti, jer to unosi pometnju u semantička istraživanja, iako se od de Saussurea na ovamo već uvriježilo mišljenje da je jezik forma (psihička) a ne supstanca (materijalna). Na kraju rada daje se — ogledno — analiza dviju gramatičkih riječi u hrvatskom jeziku: do i što.