Udział księży katolickich i laikatu w profilaktyce presuicydalnej i postsuicydalnej jako wyraz zaangażowania w ochronę życia ludzkiego

Skala zjawiska samobójstw prowadzi do stale zadawanych pytań o skuteczność kroków profilaktycznych, które mają ratować zagrożone życie ludzkie. Religia, a dokładniej zaangażowanie religijne chroni ludzi przed popełnieniem samobójstwa. Wydaje się, że ta efektywność mogłaby być nawet większa, gdyby księża katoliccy i silnie zaangażowani w życie świeckich parafii byli zaangażowani w tę działalność. Badania księży katolickich w Polsce, które badały ich pomysły uczestniczenia w ratowaniu niedoszłego samobójcy, nie przynoszą optymistycznych rezultatów. Brak zainteresowania problemem samobójstwa grozi grzechem porzucenia, w tym przypadku porzuceniem niedoszłego samobójcy, który potrzebuje pomocy. Celem tego artykułu jest pokazanie możliwości podjęcia istotnych działań w sytuacjach przed i po syzydobójczych przez duchownych i świeckich w społeczności parafialnej. Ten cel został osiągnięty.