(Dwu)podmiotowość relacji wychowania wobec codzienności edukacji dziecka

Artykuł dotyczy analizy problemów podmiotowości we wczesnej edukacji dziecka. Zagadnienia te, ujęte w perspektywie pedagogicznej, są w opracowaniu tym zogniskowane do procesu wychowania dziecka w rodzinie. Przyjęty kontekst osobowych relacji pomiędzy naturalnymi podmiotami jakim jest rodzic i jego dziecko eksponuje potrzebę interdyscyplinarnej (w tym socjologicznej, pedagogicznej, antropologicznej) refleksji nad rolą „wspólnoty” i „doświadczania siebie” w społecznej praktyce edukacji. Takimi „doświadczającymi siebie” kompetentnymi podmiotami są dziecko i jego rodzic, który często pełni rolę pierwszego nauczyciela. Dlatego mówiąc o rodzicu i pedagogicznym uzasadnieniu jego wychowawczych oddziaływań coraz częściej widzimy w nim rolę także „kompetentnego nauczyciela” dziecka, tłumacza codziennych zdarzeń, ale też i współuczestnika wzajemnych interakcji, które oba te podmioty generują i jakim sami na co dzień są poddawani. Wiedza o procesie edukacji dziecka i rozwoju jego integralnej osobowości staje się wytwarzana właśnie poprzez interpretację wzajemnych doświadczeń i podzielanie wspólnej uwagi o wzorach, potrzebach i komunikacji w na co dzień przeżywanym świecie.