Analizy przestrzenne w badaniach nad jakością życia w miastach

Podnoszenie jakości życia jest istotnym celem jednostek i społeczności. W ostatnich latach cel ten nabiera szczególnego znaczenia dla miast w kontekście postępującej urbanizacji połączonej z jednoczesnym odpływem mieszkańców na peryferia obszarów metropolitalnych. Autorzy postulują rozszerzenie tradycyjnie stosowanych wskaźników ekonomicznych i społecznych o indywidualne oceny mieszkańców oraz szersze stosowanie geograficznych metod badawczych. Prezentują podstawy teoretyczne i nowe metody badania subiektywnej jakości życia, satysfakcji oraz ocen jakości przestrzeni miejskiej. Dyskusji poddane są cechy środowiska miejskiego wpływające na różne formy aktywności mieszkańców oraz ich percepcję jakości życia. Autorzy proponują możliwe pola zastosowania w zarządzaniu miejskim, planowaniu przestrzennym i rewitalizacji oraz formułują rekomendacje dla miast.