W stronę miastotwórczego bezruchu?

Artykuł jest próbą przyjrzenia się miastotwórczym funkcjom wybranych form i przejawów aktywizmu miejskiego, partycypacji obywatelskiej i demokracji partycypacyjnej. W artykule rozważana jest również hipoteza, w myśl której określone konsekwencje mieć mogą rozmaita polityka zaniechań i strategie powstrzymywania – zarówno w znaczeniu, jakie tym zjawiskom nadaje J. Rancière, jak i w znacznie bardziej potocznym sensie łączącym je ze społecznym marazmem, zmęczeniem i bezruchem.