Konsultacje obligatoryjne i fakultatywne w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a zakres uspołecznienia procesów planowania przestrzennego

Prezentowane opracowanie ma na celu przedstawienie problematyki udziału społeczności lokalnych w czynnościach z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem analizy, w większości prawnej, jest instytucja konsultacji obligatoryjnych i fakultatywnych wraz ze wskazaniem zakresu uspołecznienia procesów planistycznych. Niewiążący charakter podstawowych form zasięgania opinii mieszkańców, wniosków i uwag z pewnością w sposób niedostateczny zapewnia uczestnictwo w kreowaniu i przyjmowaniu rozwiązań mających tworzyć ład przestrzenny. Obecne rozwiązania zapewniają możliwość niemalże jednostronnego kształtowania przestrzeni. Ostatecznie autor dochodzi do wniosku, że w sposób niewystarczający wykorzystuje się potencjał tkwiący w nieobligatoryjnych konsultacjach społecznych. Zbyt rzadko korzysta się z takich form partycypacji, jak otwarte zebrania z mieszkańcami, badania ankietowe, konsultacje pisemne, sondaże internetowe, ale także różne formy warsztatów obywatelskich, jak np. zespoły planujące, grupy fokusowe i inne. Wykorzystanie ich sprzyjać będzie dialogowi społecznemu i budowaniu społeczeństwa obywatelskiego, a w konsekwencji akceptacji przyjętych rozwiązań i łagodzeniu potencjalnych konfliktów.