Kształcenie dziennikarzy. Wyzwania, koncepcje, metody

Celem artykułu jest przedstawienie koncepcji kształcenia dziennikarskiego, opracowanej i realizowanej w ramach specjalności dziennikarskiej na kierunku filologia polska na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, w kontekście refleksji nad przeobrażeniami, jakim nieustannie podlega zawód dziennikarza, oraz analizy modeli kształcenia dziennikarzy w Polsce. Główne problemy, z jakimi muszą się zmierzyć kierunki czy specjalności kształcące przyszłych dziennikarzy, to problem dezaktualizowania się wiedzy przekazywanej w trakcie studiów, powiązanie nauki z wymogami rynku pracy, dostosowanie metod kształcenia do wymagań pokolenia sieci (określenie Dona Tapscotta) i w końcu – przygotowanie do zawodu, który ma wiele specjalizacji. Proponowany na specjalności model to kształcenie teoretyczno-praktyczne, a sylwetka absolwenta specjalności opiera się na czterech filarach. Zakłada, że dziennikarz to człowiek dobrze wykształcony, kierujący się zasadami etyki, sprawnie posługujący się technikami warsztatu dziennikarskiego i świadomy konieczności samodoskonalenia się.