„Nie nasze dzieci”. Naturalizm, reprodukcyjny futuryzm i potworne macierzyństwo

Etyka troski rozwija teorię uogólnionej troski poprzez wyjście od naturalnych (biologicznych) praktyk opiekuńczych. Jednak ze względu na jej uwikłanie w naturalizm (stanowisko głoszące, że natura jest źródłem ładu ontologicznego, etycznego i politycznego) efektem często jest zarówno wąska definicja kobiecości, jak i wąskie rozumienie troski – może ona dotyczyć tylko ludzi. Przyjęcie opieki nad dzieckiem jako paradygmatu sprawia też, że etyka troski powiela reprodukcyjny futuryzm (termin Lee Edelmana) – fantazmatyczne ujęcie polityczności jako jednolitej wspólnoty ucieleśnianej przez postać Dziecka. By pokazać, że etyka troski nie musi być naturalistyczna, konfrontuję ją z postulatem Donny Haraway, by ograniczyć reprodukcję w imię dbałości o inne niż ludzie istoty, oraz z pojawiającym się w powieściach Octavii Butler motywem opieki nad dzieckiem, które nie jest ludzkie – „potwornego macierzyństwa” – by zarysować nieantropocentryczną etykę troski.