Proces twórczy według polskich artystów działających po II wojnie światowej

Proces twórczy, jego elementy i właściwości są przedmiotem badań różnych dyscyplin, jak również są opisywane przez samych artystów. Przyjrzenie się ich słowom o procesie twórczym może poszerzyć wiedzę o tworzeniu w przestrzeni sztuki oraz wskazać na podobieństwa i różnice między naturalną zdolnością twórczą a tą związaną z twórczością artystyczną. W artykule zbadano wypowiedzi różnych uznanych artystów wizualnych działających w powojennej Polsce. Przeprowadzone badania ujawniły różne postawy artystyczne, których wspólną cechą było odwoływanie się do pamięci i spuścizny powojennej. Relacje tych artystów przybliżają zamierzone i intuicyjne elementy twórczości, wskazują na cele działań twórczych oraz emocjonalne korzyści i obciążenia. W niniejszym opracowaniu przedstawiono również argumenty przemawiające za możliwymi powiązaniami analizowanych wypowiedzi z wynikami badań z zakresu psychologii twórczości, estetyki i teorii sztuki.