Mistrz-nauczyciel i jego powinności. Szkic z pedeutologii historycznej

Przedstawione rozważania wpisują się w zakres pedeutologii historycznej. Prezentowany szkic poświęcony jest problemowi mistrza-nauczyciela w kontekście rozwoju nauki, badań naukowych i nauczania. Podjęto w nim próbę opisu powinności jakie musi spełniać osoba, którą można określić mianem mistrza. Uczyniono to na wybranych przykładach mistrzów, zasłużonych dla nauki i nauczania, głównie przedstawicieli historii wychowania i pedagogiki. Ich zasługi polegają na stworzeniu szkół naukowych i rozwoju polskich środowisk naukowych. Na potrzeby zaprezentowania zagadnienia wykorzystano zarówno opracowania, jak i materiały archiwalne oraz literaturę pamiętnikarską. Pomocne były też źródła wywoływane. Wnioski wypływające z analizy źródeł doprowadziły do przekonania, że jednym z najważniejszych cech mistrza-nauczyciela jest rzetelność, przejawiająca się zarówno w dydaktyce uniwersyteckiej, jak i badaniach naukowych. Rzetelność naukowa jest nie tylko wartością w ogóle, ale przede wszystkim powinnością osób, które można nazwać mistrzami. Przy czym należy podkreślić, że artykuł nie pretenduje do miana wyczerpującego studium, jest jedynie zarysem planowanych dalszych badań nad istotą mistrza-nauczyciela i jego znaczenia w dziejach nauki i kultury.