Αύξηση της προσδόκιμης διάρκειας ζωής : Πηγή προβλημάτων ή βιολογικό προνόμιο

Η παρούσα μελέτη ασχολείται με το ερώτημα κατά πόσο η τάση επέκτασης της διάρκειας της φυσιολογικής προσδόκιμης ζωής είναι πηγή προβλημάτων, ειδικότερα προβλημάτων υγείας των ηλικιωμένων ατόμων ή αντίθετα πρόκειται για βιολογικό προνόμιο. Αυτή η τάση εμφανίστηκε ήδη στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Φαίνεται πως θα συνεχιστεί τουλάχιστον για μερικές ακόμη δεκαετίες, μολονότι σε πιο αργό ρυθμό, οδηγώντας σε προσδόκιμο ζωής της τάξης των 115-120 ετών.Σχολιάζονται επίσης θέματα που σχετίζονται με την ενεργή συμμετοχή και προσφορά των ηλικιωμένων στην κοινωνία. Παρατίθεται μια σύντομη περιγραφή πλευρών της λειτουργίας της γήρανσης, η οποία ξεκινάει με την έναρξη της ζωής και συνεχίζεται ως το τέλος της, εμπλέκοντας τη λειτουργία βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών μηχανισμών. Η εμπλοκή αυτών των μηχανισμών δεν είναι ίδια σε όλα τα άτομα, δημιουργώντας έτσι ατομικές διαφορές, οι οποίες διευρύνονται σε πιο προχωρημένες ηλικίες. Το θέμα των ατομικών διαφορών συζητιέται χωριστά, διότι θεωρείται κεντρικής σημασίας, σε κάθε συζήτηση σχετική με τη γήρανση, καθιστώντας την έννοια της χρονολογικής ηλικίας περιορισμένης χρησιμότητας στην ψυχολογική και ιατρική έρευνα. Τα υπάρχοντα γενικά δεδομένα για την υγεία των ηλικιωμένων ατόμων δείχνουν ότι τα προχωρημένης ηλικίας άτομα, απολαμβάνουν σχετικά καλής υγείας και με την έννοια της υγείας στην ευρύτερή της έννοια, η οποία συζητιέται σε αυτό το γραπτό. Για τα άτομα αυτά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επέκταση του προσδόκιμου ζωής είναι βιολογικό προνόμιο.Η σύντομη συζήτηση, στο τέλος της εργασίας υποστηρίζει ότι ο ηλικισμός βασίζεται πιθανότατα στο παλιό βιολογικό μοντέλο και στην αμφιβόλου αξίας συλλογή δεδομένων, παρά σε δημογραφικές μαρτυρίες. Γενικά η άποψη που υποστηρίζεται στην μελέτη αυτή είναι ότι η επέκταση της διάρκειας της προσδόκιμης ζωής πρέπει να θεωρηθεί βιολογικό προνόμιο παρά ασήκωτο φορτίο.