Benevolens vastator mundi: κριτική αποτίμηση του επιχειρήματος του R. N. Smart και η παράμετρος του οικοφασισμού

Στόχος της εργασίας είναι η εξέταση του επιχειρήματος του R. N. Smart (1958), κατά το οποίο η εκούσια εξάλειψη της ανθρώπινης ζωής στο σύνολό της μπορεί να ταυτιστεί, θεωρητικά, με το μέσο για την εκμηδένιση της δυστυχίας. Το επιχείρημα αρχικά προσεγγίζεται στη βάση του αρνητικού ωφελιμισμού, ενώ στη συνέχεια αποπειράται η σύνδεσή του με σύγχρονες θεωρίες από το πεδίο της περιβαλλοντικής ηθικής και του οικοφασισμού. Σύμφωνα με μία εκδοχή, η μαζική εξάλειψη του ανθρώπινου είδους όχι μόνο θα ήταν μία ηθική πράξη που θα εκμηδένιζε τη δυστυχία αλλά θα επέφερε και μεγαλύτερα ποσοστά ευτυχίας για όλη την οικόσφαιρα, καθώς το συμφέρον αυτής ―εν συνόλω θεωρούμενο― έχει μεγαλύτερη προτεραιότητα ως προς το συμφέρον του ανθρώπινου είδους μεμονωμένα. Μέσα από την κριτική αποτίμηση του αρχικού επιχειρήματος, αξιολογείται η συνοχή του και προκύπτουν τα τελικά συμπεράσματα.