Ν. Καζαντζάκη: Όφις καί Κρίνο: Κείμενο και Διακείμενο

Στο πρωτόλειο έργο του "Οφις και Κρίνο (1906) διαφαίνονται οι νέες διανοητικές και αισθητικές κατευθύνσεις του νεανικού Καζαντζάκη προς τον Συμβολισμό. Συγκεκριμένα η μελέτη αυτή ερευνά το ενδιαφέρον του για τους Συμβολιστές καλλιτέχνες κατά τα τέλη του 19ου αιώνα (Mucha, Lucien Levy- Dhurmer, Böcklin, Monch, και άλλους). Επί πλέον η παρακμάζουσα Βυζαντινή Ορθοδοξία αντηχεί παράλληλα και αντανακλά την πνευματική ανάπτυξη του Καζαντζάκη, συνταυτιζόμενη με το πνεύμα και την ροπή του Συμβολισμού. Ο πρωταγωνιστής του "Οφις χαί Κρίνο καλλιεργεί τον θρησκευτικό μηδενισμό του Καζαντζάκη, ο οποίος εξαπλουται μεταγενέστερα στα υπόλοιπα έργα του όπως η αρρώστεια του αιώνος εφ' όσον ο άνθρωπος υπάρχει άνευ Θεού και ελπίδος.