Uloga porodice u liječenju bolesnika sa shizofrenijom

Uvod. Ukljucenost porodice u lijecenje bolesnika je znacajno, jer utice na troskove i ishod oboljenja. Cilj rada je ispitati kolika je ukljucenost i podrska porodice u lijecenju pacijenata oboljelih od shizofrenije. Metode. Uzorak je cinilo 100 bolesnika sa dijagnozom shizofrenije koji su lijeceni u JZU „Sveti apostol Luka“ u Doboju. Ukljuceni su pacijenti oba pola stariji od 18 godina, od kojih 39 žena. Pacijenti su izabrani metodom slucajnog izbora. Kriterijum za ukljucivanje je bila dijagnoza shizofrenije postavljena od strane psihijatra. Za studiju je dizajniran upitnik koji omogucava uvid u sociodemografske podatke, dužinu, nacin lijecenja, ukljucenost i podrsku clanova porodice tokom lijecenja. Rezultati. Među ispitanim bolesnicima 42% se nikada nije ženilo, 21% je bilo razvedenih, a 31% u braku. Iz grupe razvedenih, 7/21 bolesnika je imalo preko tri komorbiditeta, dok je kod onih u braku komorbiditet imalo 3/31 bolesnika. Najcesci komorbiditet je bila hipertenzija (25 bolesnika) i hiperlipidemija (16 bolesnika). Proporcionalno veci broj razvednih bolesnika je hospitalizovan dva ili tri puta (7/22) u odnosu na one u braku (4/37). Stalna saradnja porodice i bolesnika postojala je kod 28%, povremena kod 32%, slaba kod 28%, a nikakva kod 14% bolesnika. Bolesnici kod kojih je saradnja sa porodicom slaba ili nije postojala imali su veci broj hospitalizacija (15/42 preko tri hospitalizacije) od onih cije su porodice sarađivale u lijecenju (7/58 preko tri hospitalizacije). Zakljucak. Kod manje od jedne trecine ispitanih bolesnika sa shizofrenijom postojala je stalna saradnja porodice u lijecenju. Lijecenje bolesnika bez podrske, saradnje i ukljucenosti clanova porodice je povezano sa cescim pogorsanjima i hospitalizacijama.