Komentarz do artykułu: „Stosowanie skojarzenia beta-adrenolityku i inhibitora konwertazy angiotensyny w terapii nadciśnienia tętniczego — spojrzenie hipertensjologa”

Opracowanie dra hab. n. med. Aleksandra Prejbisza przedstawia interesujący punkt widzenia na temat korzyści wynikających ze stosowania skojarzenia b-adrenolityku i inhibitora konwertazy angiotensyny (ACEI) w terapii nadciśnienia tętniczego. Autor dokładnie omówił miejsce i zalety obydwu klas leków we współczesnym leczeniu nadciśnienia tętniczego, powołując się na obowiązujące wytyczne, a także wskazał na nową opcję terapii opartą na wprowadzeniu do użycia klinicznego preparatu złożonego łączącego b-adrenolityk — bisoprolol z ACEI — perindoprilem [1]. Szczególnie ten aspekt opracowania dotyczący miejsca preparatów złożonych w leczeniu nadciśnienia tętniczego wymaga odnotowania i komentarza, ponieważ nawiązuje do jednego z najważniejszych sposobów nowoczesnej terapii nadciśnienia tętniczego. Pierwsze preparaty złożone pojawiły się na rynku farmaceutycznym w latach 50. XX wieku i były one oparte na hydralazynie lub rezerpinie. W następnych dekadach wprowadzano połączenia dwóch różnych leków hipotensyjnych o długim czasie działania, korzystnych właściwościach w odniesieniu do profilu metabolicznego i oddziaływaniu na powikłania narządowe nadciśnienia tętniczego. Przykład mogą stanowić preparaty będące połączeniem ACEI i diuretyku, ACEI i długo działającego antagonisty wapnia czy sartanu i diuretyku [2]. Natomiast w ostatnich latach wprowadzono do stosowania klinicznego kolejne preparaty złożone wykorzystujące wszystkie możliwości połączeń, zwłaszcza dwulekowych, między podstawowymi lekami hipotensyjnymi, a które stanowią podstawę współczesnej terapii nadciśnienia tętniczego. W ostatnich latach przeprowadzono również wiele badań, w których oceniono korzyści z przyjmowania preparatów złożonych w porównaniu ze stosowaniem leków wchodzących w skład preparatu złożonego w postaci osobnych preparatów — ich wyniki podsumowano w klasycznych i powszechnie cytowanych analizach Bangolore’a i wsp. [3] oraz, ostatnio, Gupty i wsp. [4]. Wykazano, że stosowanie preparatów złożonych może się wiązać z poprawą stopnia stosowania się do zaleceń lekarskich, większą wytrwałością chorych w kontynuacji leczenia oraz bardziej wyrażonym efektem hipotensyjnym. Omawiając miejsce preparatów złożonych w terapii nadciśnienia tętniczego, należy podkreślić ich rosnące znaczenie w nowoczesnej farmakoterapii tej choroby oraz wzrastający udział i odsetek wśród stosowanych preparatów hipotensyjnych. Przekracza on w niektórych krajach europejskich nawet 30% wszystkich leków przepisywanych chorym, natomiast w Polsce odsetek preparatów złożonych w leczeniu nadciśnienia tętniczego jest nadal niski — około 10%. Rosnące znaczenie preparatów złożonych w terapii nadciśnienia tętniczego zauważono w obowiązujących wytycznych European Society of Hypertension/European Society of Cardiology (ESH/ESC) z 2013 roku [5] oraz rodzimych wytycznych Polskiego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego (PTNT) z 2015 roku [6]. Autorzy wytycznych ESH/ESC z 2013 roku w odniesieniu do stosowania preparatów złożonych w terapii nadciśnienia tętniczego sformułowali następujące zalecenie: „połączenia dwóch leków hipotensyjnych w stałych dawkach w jednej tabletce mogą być zalecane i preferowane, ponieważ zmniejszanie liczby tabletek przyjmowanych dziennie poprawia przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, które u pacjentów z nadciśnieniem jest niezadowalające” [5]. Autorzy polskich wytycznych (PTNT 2015) podkreślili, że „w leczeniu skojarzonym warto wykorzystywać preparaty złożone, stanowiące stałe połączenie dwóch leków, co pozwala na zwiększenie skuteczności leczenia (...), uproszczenie schematu leczenia i zwiększenie przestrzegania zaleceń terapeutycznych (metaanalizy)”. Zaznaczono również, że w przypadku preparatów złożonych opartych na mniejszych