De interne auditfunctie als onderdeel van de internal governance van een organisatie

1 Inleiding Accountants staan dikwijls in de schijnwerpers als er sprake is van mismanagement, frauduleuze rapportages en onvoorziene faillissementen. De laatste jaren heeft dit geleid tot de nodige discussies en aanscherping van weten regelgeving op het vlak van externe accountants. Mede in het verlengde hiervan is een groeiende belangstelling voor de interne auditfunctie (IAF) waarneembaar. Dit betreft zowel de wenselijkheid van het inrichten van een IAF, als het verkrijgen van meer informatie over de kwaliteit van het functioneren ervan. De IAF vervult een monitorfunctie en vormt daarmee het sluitstuk van het interne risicobeheersingsen controlesysteem. Vanwege deze belangrijke rol in de internal governance van een organisatie fungeert de IAF zowel als aanspreekpunt voor de raad van commissarissen (de auditcommissie ) als voor de externe accountant. Commissarissen worden steeds meer verantwoordelijk gehouden voor de kwaliteit van hun toezicht op de feitelijke beheersing van de risico’s van de organisatie. Gezien de natuurlijke afstand tot het bedrijf, en de toenemende complexiteit van risicomanagementen beheersingssystemen, maken zij in toenemende mate gebruik van de IAF. Zo vragen toezichthouders steeds vaker comfort (assurance) over het functioneren van interne risicobeheersingsen controlesystemen en de kwaliteit van de informatieverstrekking door het bestuur (Institute of Internal Auditors, 2014, p. 9). Dergelijke ontwikkelingen hebben hun weerslag gekregen in de eind 2016 gepubliceerde Nederlandse Corporate Governance Code (Monitoring Commissie Corporate Governance, 2016a). Hierin zijn beduidend meer ‘best practice’-bepalingen over de interne auditfunctie opgenomen dan in de voorgaande Codes.