Verantwoording over kortingsmaatregelen door Nederlandse pensioenfondsen

1 Inleiding De tijd dat Nederlandse pensioenfondsen zonder veel aandacht van de publieke opinie konden opereren, is definitief voorbij. De turbulentie op de financiële markten, sterk gestegen levensverwachtingen en lage renteniveaus hebben de voorheen robuuste financiële positie van pensioenfondsen tot in hun vezels aangetast. Hierdoor is de maatschappelijke aandacht voor de positie en het functioneren van pensioenfondsen fors toegenomen. De dekkingsgraden van een groot aantal pensioenfondsen zijn onder het wettelijk minimum van ongeveer 105% gedaald, waardoor het onzeker is of pensioenfondsen in de toekomst aan hun verplichtingen kunnen voldoen. Op basis van de Pensioenwet moeten pensioenfondsen in deze situatie herstelmaatregelen nemen, om binnen de gestelde termijn de financiële positie weer op orde te krijgen. Zij kunnen pensioenpremies verhogen, pensioenen niet indexeren of werkgevers middelen laten bijstorten. Nadat in 2012 al enkele pensioenfondsen een korting op hun pensioenaanspraken hadden doorgevoerd, bleek begin 2013 dat voor 66 Nederlandse pensioenfondsen al deze maatregelen niet toereikend waren. Zij moesten als ultieme maatregel besluiten om de pensioenaanspraken van circa 2 miljoen actieve deelnemers, 2,5 miljoen zogenoemde slapers en 1,1 miljoen gepensioneerden te verlagen met gemiddeld 1,9% (DNB, 2013) om zo de dekkingsgraad naar een voldoende niveau te krijgen. Het jaar 2013 zal daarom de geschiedenisboeken ingaan als het ‘jaar van de korting’1. Een unieke gebeurtenis binnen de pensioensector, waarvoor zowel nationaal als internationaal veel belangstelling is in de media.