Energieprijzen en emissiehandel

1 Inleiding In 2003 heeft de Europese Unie (EU) Richtlijn 2003/87/EC aangenomen betreffende de broeikasgasemissiehandel. Deze markt is gestart in 2005. De richtlijn eist dat overheden de emissierechten tot 2012 grotendeels gratis toewijzen. De rechten worden, op basis van de historische emissies, gratis weggegeven aan vervuilers. Deze manier van toewijzing wordt grandfathering genoemd. Artikel 10 van de richtlijn bepaalt onder meer dat voor de periode 2008-2012 minimaal negentig procent van de rechten gratis dient te worden uitgegeven. De elektriciteitsproductie is als grootste sector in het systeem verantwoordelijk voor bijna een derde van het totaal aan gedekte emissies (COM, 2005). In theorie is emissiehandel een adequaat instrument. Het begrenst de uitstoot door het gebruik van emissieplafonds, het hangt een prijskaartje aan vervuiling en het stimuleert innovatie, omdat dure, klimaatvriendelijke technologie dan opbrengsten genereert waardoor vrijgekomen emissierechten kunnen worden verkocht. Ondanks de toegenomen acceptatie van de emissiehandel in de EU, zijn sommige institutionele elementen nog steeds controversieel, met name het allocatiemechanisme en de hoogte van de emissieplafonds van de lidstaten.