Oost-westverschillen in verklaringen voor ondernemingsprestaties

Het is al weer zeven jaar geleden dat Kunji Miyazaki, de toenmalige bestuursvoorzitter (CEO) van de op een na grootste bank in Japan, de Dai-ichi Kangyo Bank (DKB), zich in een persconferentie verontschuldigde voor vermeende malversaties binnen het bedrijf en zijn vertrek aankondigde. Een aantal dagen erna werd bovendien bekend dat een andere voormalig bestuursvoorzitter zelfmoord had gepleegd naar aanleiding van de affaire. Daarbij tekende een correspondent van Het Financieele Dagblad aan dat ‘zelfmoord in Japan vaak wordt gezien als een eervolle manier om verantwoordelijkheid te nemen voor beschamende situaties. Volgens sommige commentatoren is het dan ook opmerkelijk dat Miyazaki pas de eerste is die in het schandaal rond DKB en Nomura zijn leven heeft beëindigd’ (Weissink, 1997). Dit soort extreme situaties doen vreemd aan in de ogen van menig westerling. Tot op heden heeft nog geen enkele bestuurder van Ahold schuld op zich genomen voor de boekhoudfraude waarin het verwikkeld is. Ook ingeval van Enron heeft, behoudens oud financieel topman Andrew Fastow, nog geen enkele bestuurder bekend gefraudeerd en gemanipuleerd te hebben. Afgezien van juridische overwegingen rijst natuurlijk de vraag of hier sprake is van een typisch oost-westverschil.