Een model voor verkoop van callopties op bezittingen in de (ICT-)industrie

De telecommunicatiemarkt is volop in beweging. Als gevolg van concurrentie en het continue aanbod van nieuwe technologieën hebben telecomoperators veel geld uitgegeven. Zij kampen met een hoge schuld en daardoor een hoge rentelast. Om te ‘overleven’ wordt bezuinigd en gezocht naar extra inkomsten. Dat dit niet eenvoudig is, benadrukken Copeland en Antikarov (2001) met het feit dat leidinggevenden regelmatig ervaren dat tijdens de implementatie van een geselecteerde strategie nieuwe informatie beschikbaar komt. Informatie die de gekozen strategie ter discussie stelt en mogelijk tot een aanpassing ervan leidt. Als de kosten om van strategie te veranderen laag zijn en de onzekerheid hoog is, dan genieten flexibele strategieën de voorkeur boven inflexibele strategieën (Hommel en Pritch, 1999). Leidinggevenden zouden daarom af moeten stappen van een vaste set van keuzes en juist gebruik moeten maken van de mogelijkheid om tussentijds te veranderen van strategie. Een hulpmiddel om flexibel te zijn en extra inkomsten te genereren, is de verkoop van reële opties op bezittingen. Volgens Baken (2001) kan een onderneming haar gewenste businessportefeuille bepalen middels de reële optietheorie en de zogenaamde ABC-methodiek. A staat in deze methodiek voor de uitgangspositie, B voor de doelpositie en C voor de weg van A naar B.